UNHA CONFLAGRACIÓN IMPERFECTA
Unha mañá de xuño de 1872, ben cedo, asasinei
a meu pai, acto que me causou no momento unha fonda impresión.
Isto foi antes de eu ter casado, cando aínda vivía cos
meus pais en Wisconsin. Meu pai e mais eu estabamos na biblioteca da
nosa casa, dividindo o producto dun roubo que cometeramos aquela noite,
e que consistía maiormente en tarecos domésticos. A tarefa
dunha división equitativa
presentábase difícil. Apañámonos moi ben
cos panos de mesa, toallas e cousas semellantes, e mesmo repartímo-la
prata de forma bastante xusta; pero calquera pode comprobar que non
é doado dividir unha soa caixa de música entre dous sen
que dea resto. Foi esa caixa de música a que trouxo o desastre
e a desgracia á nosa familia. Se a deixasemos quedar, o meu pobre
pai aínda estaría vivo.
Era unha peza da máis exquisita e fermosa artesanía, con
incrustacións de valiosas madeiras e unha talla moi laboriosa.
Non só executaba unha gran variedade de melodías, senón
que, sen necesidade de darlle corda, tamén asubiaba coma un paspallás,
ladraba coma un can, cacarexaba tódalas mañás ó
abrente e recitaba os Dez Mandamentos. Foi esta última peculiaridade
a que conquistou o corazón de meu pai e o empuxou a comete-lo
único acto deshonroso da súa vida, anque posiblemente
tería cometido máis de seguir vivindo: tentou ocultarme
aquela caixa de música, e declarou polo seu honor que non a collera,
aínda que eu sabía moi ben que polo que a el respectaba
o roubo levárase a cabo principalmente co propósito de
conseguila.
Meu pai tiña a caixa de música agochada debaixo da capa
(vestiramos unhas capas para non sermos recoñecidos). Asegurárame
solemnemente que non a collera. Pero eu sabía que o fixera, e
ademais sabía algo que evidentemente el ignoraba: se conseguía
prolonga-la división de beneficios ata o abrente, a caixa cacarexaría
e traizoaríao. Todo ocorreu como eu desexaba. Cando na biblioteca
comezou a palidece-la luz de gas e a recoñecerse vagamente a
forma das xanelas detrás das cortinas, chegou un longo qui-quiri-quí
de debaixo da capa do vello, seguido por algúns compases dunha
aria do Tannhauser e rematando cun sonoro clic. Encol da mesa, entre
nó-los dous, xacía unha machadiña que usaramos
para entrar naquela desafortunada casa, e collina. Ó ver que
era inútil seguir disimulando, o vello sacou a caixa de debaixo
da capa e pousouna na mesa.
—Pártea en dúas, se é iso o que queres –dixo–.
Eu só intentaba salvala da destrucción.
Era un apaixonado amante da música, e sabía toca-la concertina
con expresividade e sentimento.
Eu dixen:
—Non cuestiono a pureza dos teus motivos; sería presuntuoso
que me puxese a xulgar a meu pai. Pero o negocio é o negocio,
e con esta machada vou levar a cabo a disolución da nosa sociedade,
a non ser que consintas levar un axóuxere en tódolos roubos
futuros.
—Non –dixo tras unha breve reflexión–, non,
non podería facelo. Semellaría unha confesión de
deshonestidade. A xente diría que desconfiabas de min.
Non puiden evitar admira-lo seu ánimo e a súa sensibilidade.
Durante un intre sentinme orgulloso del e estiven disposto a pasar por
alto a súa falta, pero unha ollada á caixa de música
ricamente ornamentada decidiume, e como dixen, despachei ó vello
deste val de bágoas. Tras facelo sentín certo desacougo.
Non só era o meu pai, a quen debía a miña existencia,
senón que sen dúbida ían descubri-lo corpo: xa
era día claro, e miña nai podía entrar na biblioteca
en calquera momento. Naquelas circunstancias considerei oportuno despachala
tamén a ela, cousa que fixen. Despois paguei ós criados
e despedinos.
Aquela tarde fun onda o xefe da policía; conteille o que fixera
e pedinlle consello. Resultaríame moi doloroso que se descubrisen
os feitos. Todo o mundo reprobaría a miña conducta, e
se algunha vez me presentaba ás eleccións íano
usa-los xornais na miña contra. O xefe entendeu a forza destas
consideracións; el mesmo era unha asasino de ampla experiencia.
Tras consultar co xuíz que presidía a Corte de Xurisdicción
Variable, aconselloume oculta-los corpos nunha das librerías,
facerlle un bo seguro á casa e prenderlle lume. E iso foi o que
fixen.
Na biblioteca había unha librería que meu pai lle comprara
recentemente a algún inventor tolo, e que aínda non enchera.
Tiña a forma e o tamaño deses vellos armarios que se ven
nos dormitorios sen roupeiro, pero abríase para abaixo, coma
os camisóns de señora, e tiña portas de cristal.
Pouco antes amortallara ós meus pais, e xa estaban ríxidos
de abondo para que puidesen sosterse erectos. Metinos, pois, na librería
da que sacara os andeis, pecheinos dentro e corrín as cortinas
sobre as portas de cristal. O inspector da compañía de
seguros pasou media ducia de veces por diante dela sen sospeitar nada.
Aquela noite, despois de obte-la póliza, prendinlle lume á
casa e crucei o bosque correndo cara á cidade, a dúas
millas de distancia, onde me apañei para que me visen á
hora en que había maior animación. Uninme á multitude
dando berros de mágoa pola sorte dos meus pais, e cheguei ó
incendio unhas dúas horas despois de telo provocado. Cando cheguei,
correndo, xuntárase alí toda a cidade. A casa consumírase
por completo, ¡pero a librería aínda estaba de pé
no medio das brasas candentes, ilesa! As cortinas arderan e amosaban
as portas de cristal. A través delas a intensa luz vermella iluminaba
o interior: alí estaba meu pai morto, “cuspidiño
a como fora de vivo”, e ó seu carón a compañeira
das súas penas e alegrías. Non tiñan un pelo chamuscado,
e a súa roupa estaba intacta. Nas cabezas e gorxas apreciábanselles
os danos que me vira compelido a inflixirlles para levar a cabo os meus
designios. A xente permanecía en silencio, como se estivese a
presenciar un milagre; o respecto e o terror paralizáranlle-las
linguas, e ata eu estaba moi afectado.
Uns tres anos despois, cando os feitos arriba relatados xa case se me
borraran da memoria, fun a Nova York para axudar a pasar uns bonos do
estado falsificados. Un día, mirando despreocupadamente a vitrina
dunha tenda de mobles, vin a reproducción exacta daquela librería.
—Compreilla por unha miseria a un inventor arrepentido –explicoume
o tendeiro–. Dixo que era ignífuga: os poros da madeira
están recheos de alume a presión hidráulica e o
cristal é de asbesto. Supoño que non será realmente
ignífuga. Pode levala polo prezo dunha librería corrente.
—Non –dixen–, se non me pode garantir que é
ignífuga non a quero –e despedinme dándolle os bos
días.
Non a quería nin regalada: traíame lembranzas demasiado
desagradables.
ACEITE DE CAN
Chámome Boffer Bings. Nacín nunha familia honesta, anque
moi humilde. Meu pai era fabricante de aceite de can, e miña
nai tiña ó pé da igrexa da vila un pequeno gabinete
onde se desfacía de criaturas non desexadas. Na miña infancia
inculcáronme os hábitos da industria; non só axudaba
a meu pai procurando cans para os seus caldeiros, senón que miña
nai encargábame con frecuencia que me desfixese dos despoxos
do seu traballo no gabinete. Para desempeñar esta obriga, ás
veces precisei de toda a miña intelixencia natural, pois tódolos
axentes da lei da veciñanza opoñíanse ós
negocios da miña nai. O asunto non tiña un carácter
político, xa que os axentes non saían elixidos da oposición;
simplemente facíano porque si.
Naturalmente a ocupación de meu pai era menos impopular, anque
os propietarios dos cans desaparecidos ollábano ás veces
con desconfianza, que se reflectía, por extensión, en
min. Meu pai tiña como socios na sombra a tódolos boticarios
da cidade, que rara vez estendían unha receita que non contivese
o que eles se compracían en designar Ol. can, a medicina máis
valiosa xamais descuberta. Pero a maioría da xente non está
disposta a facer sacrificios persoais polos aflixidos, e era evidente
que a moitos dos cans máis gordos da cidade prohibíranlles
xogar comigo. Isto danou a miña xuvenil sensibilidade, e a piques
estiven de facerme pirata.
Ó lembrar aqueles días, ás veces non podo evitar
arrepentirme, pois levando involuntariamente ós meus amados pais
á morte fun o autor de infortunios que afectaron profundamente
ó meu futuro.
Unha noite, cando viña do gabinete de miña nai co corpo
dun expósito, vin ó pasar por diante da fábrica
de aceite de meu pai un garda que parecía observar atentamente
os meus movementos. Novo como era, xa aprendera que os actos dun garda,
sexan da clase que sexan, só responden ós motivos máis
reprensibles, de xeito que o esquivei meténdome na aceitaría
por unha porta lateral, que cadrou que estaba entornada. Pecheina de
contado e quedei só co meu morto. Meu pai fórase deitar.
A única luz daquel lugar proviña do forno, que ardía
vivamente baixo un dos caldeiros, despedindo un profundo carmesí
que causaba reflexos avermellados nas paredes. No caldeiro, o aceite
movíase en indolente ebulición, botando de cando en vez
un anaco de can á superficie. Sentei a agardar que marchase o
garda. Sostiven no meu colo o corpo nu do expósito e acariñeille
tenramente o curto e sedoso cabelo. ¡Ah, que fermoso era! Xa a
aquela curta idade me gustaban apaixonadamente os nenos, e ó
mirar aquel querubín case desexei que a vermella e pequena ferida
do seu peito –obra da miña querida nai– non fose
mortal.
A miña intención era guinda-la crianza ó río,
que a natureza tan sabiamente nos proporcionara para o tal fin, pero
aquela noite non me atrevín a marchar da aceitaría por
temor ó garda. “Aínda que a fin de contas”,
dixen para min, “non creo que importe moito se o boto no caldeiro.
Meu pai nunca ha distingui-los seus ósos dos dun cachorro, e
as poucas mortes que poidan resultar de administrar outra clase de aceite
en lugar do incomparable Ol. can non han ser de importancia nunha poboación
que medra tan rapidamente”. En resumo, dei o meu primeiro paso
no crime e guindei a crianza ó caldeiro cunha tristeza indescritible.
Ó día seguinte, para a miña sorpresa, meu pai,
fregando as mans de satisfacción, informounos a min e a miña
nai de que obtivera a mellor calidade de aceite que nunca vira, e que
así o declararan os médicos ós que lles levara
mostras. Engadiu que non tiña idea de cómo obtivera o
tal resultado, pois tratara os cans coma sempre en tódolos aspectos,
e eran da raza habitual. Considerei o meu deber darlles unha explicación,
e iso fixen, anque contería a miña lingua se puidese preve-las
consecuencias. Lamentando teren ignorado as vantaxes de combina-las
súas industrias, meus pais adoptaron de contado medidas para
repara-lo erro. Miña nai trasladou o gabinete a unha ala do edificio
da fábrica, e as miñas obrigas en relación co oficio
cesaron; xa non me requirían para que me desfixese dos corpos
dos pequenos superfluos, e non había necesidade de atraer cans
á súa condenación, pois meu pai renunciou a eles
por completo, por máis que aínda ocupaban un honroso lugar
no nome do aceite. Abocado, pois, subitamente ó ocio podíase
agardar que me convertese nunha persoa viciosa e disoluta, pero non
foi así. A bendita influencia da miña querida nai seguiu
protexéndome das tentacións que asexan á mocidade,
e ademais meu pai era diácono nunha igrexa. ¡Ah, e pola
miña culpa esas estimables persoas ían ter un final tan
funesto!
Ó atopar un dobre proveito no seu negocio, miña nai entregouse
a el con inusitada asiduidade. Non só se desfacía dos
cativos superfluos e non desexados que lle encargaban, senón
que saía ás estradas e corredoiras na procura de nenos
de maior tamaño, e mesmo dos adultos que conseguía atraer
á aceitaría. Tamén meu pai, namorado da superior
calidade do aceite producido, fornecía os seus caldeiros con
celo e dilixencia. En resumo, a conversión dos seus veciños
en aceite de can converteuse na única paixón das súas
vidas. Unha absorbente e poderosa avidez invadiu as súas almas
e ocupou o lugar da esperanza que tiñan de chegar ó Ceo,
que por outra parte tamén os inspiraba.
Tan emprendedores se fixeran que se celebrou unha asemblea pública
na que se adoptaron resolucións que os censuraban severamente.
O presidente deu a entender que os sucesivos ataques contra a poboación
se recibirían con hostilidade. Os meus pobres pais abandonaron
a asemblea co corazón partido, desesperados e creo que co xuízo
algo perturbado. De tódolos xeitos considerei prudente non entrar
con eles na aceitaría aquela noite, e quedei a durmir fóra,
nunha corte.
Contra a media noite algún misterioso impulso fixo que me erguese
e que espreitase por unha fiestra do cuarto do forno, onde sabía
que durmía meu pai. O lume ardía vivamente, coma se se
agardase que a colleita do día seguinte fose abundante. Un dos
enormes caldeiros fervía lentamente cun misterioso aspecto de
contención, como agardando o momento de despregar tódalas
súas enerxías. Meu pai non estaba na cama; levantárase
e estaba en camisón facendo un nó corredizo nunha forte
corda. Polas olladas que dirixía á porta do dormitorio
de miña nai coñecín moi ben o propósito
que lle pasaba pola mente. Mudo e inmobilizado polo terror, non puiden
facer nada por evitalo. De súpeto, a porta da alcoba de miña
nai abriuse sen facer ruído e víronse enfrontados un ó
outro, ámbolos dous en aparencia sorprendidos. Tamén ela
ía en camisón, e sostiña na man dereita a súa
ferramenta de traballo: unha longa daga de folla estreita.
De igual xeito, miña nai fora incapaz de renunciar á única
elección que lle deixaran a hostil actitude dos cidadáns
e a miña ausencia. Durante un intre contempláronse mutuamente
os ollos acesos, e entón botáronse un enriba do outro
con indescritible furia. Loitaron por todo o cuarto pelexando coma demos;
meu pai maldicía, miña nai berraba, ela tentaba cravarlla
a daga e el estrangulala coas súas grandes mans núas.
Non sei canto tempo tiven a desgracia de observar este desagradable
instante de infelicidade doméstica, pero por fin, despois dun
forcexo máis vigoroso do normal, os contendentes separáronse
de súpeto.
O peito de meu pai e a arma de miña nai amosaban signos de contacto.
Durante outro instante olláronse un ó outro do xeito máis
hostil; entón o meu pobre e ferido pai, sentindo a man da morte,
deu un salto para adiante e sen atender á resistencia que ofrecía
miña nai, colleuna nos brazos, levouna onda o caldeiro fervente,
e xuntando as súas últimas enerxías saltou con
ela. Nun momento ambos desapareceran e estaban engadindo o seu aceite
ó do comité de cidadáns que o día anterior
lles levaran unha invitación para a asemblea pública.
Convencido de que estes infelices sucesos me pechaban tódolos
camiños para unha carreira honorable naquela cidade, deixei a
famosa vila de Otumwee, onde escribín estas memorias co corazón
cheo de remorsos por un acto tan imprudente e que supuxo un desastre
comercial tan catastrófico.